Op 20, 22 en 23 juni 1977 werd door een groep leraren, versterkt door leerlingen in de gymzaal het stuk "Het versierde pensioen" gespeeld. Het stuk over de opvolging van een managersfunctie van een reisbureau, is geschreven met een knipoog naar Michiel Swaens De verheerlijckte Schoenlappers of De gecroonde Leersse. De tekst is uiteraard wel aangepast aan de Grundeliaanse toestanden en zoals zo vaak bij teksten van en over de Grundel is ook hier de bekende combinatie van herkenning en karikaturale afstand. Ook is de tijd aangepast van rond 1650 naar ongeveer 1900.

Het reisbureau “Grundelia”, dat gelegen is aan de Reislustlaan op nr. 63 (!) in een niet nader genoemde nederzetting, maakt deel uit van een landelijke reisorganisatie “Stichtings Tour B.V.” en wordt geleid door Sjaak Maneschijn. Deze heeft zijn bureau genoemd naar zijn pleegdochter Grundelia, die inmiddels de huwbare leeftijd bereikt heeft. Sjaak zag haar graag gehuwd met iemand die hem geschikt genoeg lijkt om hem in het bedrijf als manager op te volgen. Ondanks de tegenkanting van Saar, zijn huishoudster en conciërge op de zaak, en die van Grundelia zelf pousseert hij telkens zijn boekhouder Joren Eigenheimer. De beide dames hebben elkaar gevonden in hun voorkeur voor Dorus van Boeten, een wat schimmig heerschap aanvankelijk, over wie weinig meer bekend is dan dat hij ergens inde polder werkzaam is als boekhouder.
Op de avond dat Sjaak een feestmaal laat aanrichten ter eer van zijn afscheid, komt deze Dorus -kennelijk per brief uitgenodigd – een frivool spelletje storen dat Grundelia met Joren speelt. Hij verschijnt op een ongebruikelijke wijze op het dorpsplein, waar zich alles op dat moment afspeelt. Van een en ander is Honesch, die kennelijk een afspraak heeft met zijn baas Mr. Stichting, vanuit zijn schuilhoek getuige. Joren. geïntimideerd schijnbaar door de verschijning van Dorus, neemt de benen. Grundelia en Dorus vinden elkaar. Zij merken de aanwezigheid van Mr. Stichting en diens secretaris niet eens. Deze beide heren, incognito op inspectiereis langs de diverse filialen in den lande, zijn ook in ons dorp aangekomen. Ze hebben Saar en Grundelia reeds ontmoet, zijn ook herkend, en besluiten nu gemaskerd als “reisassura(ance)deuren” onverwachts Ome Sjaak te bezoeken. Het feest is daar in volle gang. Hun komst brengt wat consternatie teweeg en ontstemming bij Ome Sjaak, maar de storm luwt meteen als Mr. Stichting een genereus gebaar doet. Hij wordt dan aan tafel genood doch zijn secretaris moet terzijde blijven! Zijn wraak komt als hij de volgende dag Sjaak en de zijnen de stuipen op het lijf jaagt, door temidden van hun gekissebis plotseling te verschijnen en hem op te roepen om voor de heer Stichting te verschijnen. Sjaak meent dat hij ter verantwoording geroepen wordt en onzekerheid maakt hem en de anderen angstig. Hij zoekt steun bij Joren. Deze weigert die en neemt de benen. De verlangde steun komt dan van Dorus.
Eenmaal op het kantoor van “Stichtings Tours B.V.” ontdekt Dorus, dat Mr. Stichting dezelfde is als de “reisassura(ance)deur” van de avond tevoren. Stichting dankt voor het gastvrij onthaal en beloont Sjaak met een commissarisschap van de organisatie en op zijn beurt beloont Ome Sjaak Dorus door hem zijn dochter, en daarmee de managersfunctie van “Grundelia” te gunnen.