Op de dagen 2, 3 en 4 februari 1962 is in de aula van de Grundel het stuk "Is liefde blind?" opgevoerd. Er waren vier  voorstellingen. Het stuk, geschreven door Jan Naaykens, een schrijver uit het zuiden van Nederland, die rond de jaren '60 actief was.

Het stuk was een zomeravondsprookje in drie bedrijven.
Het eerste bedrijf vertelt over een koninkrijk met aan het hoofd een koningin. De koningin had twee dochters. De ene was lelijk, maar wel heel intelligent en de ander was mooi, maar nogal kinderlijk. Aan het hof waren wat raadslieden, twee lakeien en een hofdame verbonden. De mooie, kinderlijke prinses liet het personeel allerlei kinderspelletjes doen, zoals bellenblazen, touwtjespringen en feestneuzen dragen. De lelijke, intelligente prinses ondertussen was verliefd op de hofdichter, maar de liefde was niet wederzijds.Ten slotte besluit de koningin dat voor beide dochters een geschikte echtgenoot gevonden moet worden.
In het tweede bedrijf bevinden we ons in het "Bos der zeven zonden". Het hele gezelschap is het bos in gegaan en de mooie prinses was door het bos gaan dwalen. Terwijl ze met de bomen praat komt ze prins Riket tegen. Hij is een lelijke, scheelkijkende prins met een bult op zijn rug, maar is uiterst intelligent. Na een gesprek wil de mooie prinses toch liever intelligent zijn. Riket wil haar wel intelligent maken, wanneer zij over een jaar met hem wil trouwen.
In het derde bedrijf blijkt de mooie prinses intelligent te zijn geworden. Alle dienaren zijn inmiddels verliefd op haar. De lelijke prinses vind dit maar niets. Riket komt terug na een jaar, maar het huwelijk komt er niet zonder slag of stoot. In de discussie is de liefde blind en valt de mooie prinses de lelijke Riket in de armen. De hofdichter komt er op dit moment ook achter dat de lelijke prinses helemaal niet lelijk is en ook twee andere dienaren worden verliefd. Zo komt uiteindelijk alles nog goed